CXLVII

Si ethet është dashuria ime,

Që shpesh sëmundjen vetë e ushqejnë,

Edhe ajo kërkon ato ushqime

Që veç sëmundjen për të zgjatur vlejnë.

Të më mjekojë desh gjykimi im,

Por shpejt më la, këshillat kur s'dëgjova,

Tani po e kuptoj plot dëshpërim

Se vdekjen pres, mjekimin kur s'pranova.

Braktisur nga gjykimi pa shërim,

Po endem unë krejt si i shkalluar,

Arsyeja, fjalët dhe mendimi im

Nga çmenduria janë pështjelluar.

Kujtoja se ti ishe një perri,

Por natë e errët je dhe ferr i zi.

Background music: Brahms- Intermezo in B flat minor Op 117, No 2.

Shqipëroi: Cezar Kurti