CXXIV

Të ishte dashuria pjellë e rastit,

Me dashuri o me urrejtje stisur,

Fëmijë e paligjshme ish e Fatit,

Një bar i keq o lule e stolisur.

Por nuk u lind ajo nga rastësia,

S'u prit me salltanet e brohorimë,

Atë s'e ndolli Koha me magjira

Të rronte në nënshtrim porsi robinë.

Ajo aspak nuk trembet nga dredhitë,

As dhe për borxhe Kohës nuk i lutet,

Përball ajo e vetme ligësitë,

Në serra s'rritet, nga rrebeshet s'tutet.

Të marrët njerëz kam si dëshmitarë,

Që vdesin shenjtër, rrojnë mëkatarë.

Background music: List. Lamento.

Shqipëroi: Cezar Kurti

Copyright©1996 by Kurti Publishing